수저 (금수저, 흙수저)

Türkçe konuşanlar için bu memin adı yaklaşık olarak şöyle okunur: '~Su-cö' (Güm-su-cö, Hık-su-cö).

'~Kaşık' memi, 2015 yılı civarında Kore çevrimiçi topluluklarında ortaya çıkmaya ve yaygın olarak kullanılmaya başlandı. Bu terim, 2010'ların ortalarından itibaren genç nesiller arasında sosyoekonomik eşitsizlik ve sınıf atlamanın zorluklarına dair hayal kırıklığını ifade ederek yayıldı. Batı'daki 'ağzında gümüş kaşıkla doğmak (born with a silver spoon in one's mouth)' deyiminden türemiş olsa da, Kore toplumunun özelliklerini yansıtarak 'altın kaşık' ve 'toprak kaşık' gibi daha spesifik terimlerle gelişti ve çeşitlendi.

'~Kaşık' memi, ebeveynlerin ekonomik gücünün ve sosyal statüsünün çocuklarının hayatları üzerindeki etkisini kaşığın malzemesine benzeterek ifade eden bir söylemdir. Ekonomik olarak varlıklı bir ailede doğanlar 'altın kaşık', yoksul bir ailede doğanlar ise 'toprak kaşık' olarak benzetilir. Bu, bireysel çabadan ziyade ebeveynlerin geçmişinin başarı üzerinde daha büyük bir etkisi olduğu algısını taşır ve modern sosyal sınıf teorisinin mizahi bir ifadesidir. Sadece bireyin servetini değerlendirmekle kalmaz, aynı zamanda çocukları aracılığıyla ebeveynlerin ekonomik yeteneklerini değerlendirmek için de bir ölçüt olarak kullanılır.

Başta sosyoekonomik eşitsizliği ve sınıf atlamanın zorluklarını deneyimleyen 20'li ve 30'lu yaşlardaki gençler ile iş arayanlar arasında yaygın olarak kullanılır. Bu kişiler, sadece çabayla gerçeği değiştirmenin zor olduğu yönündeki göreceli yoksunluk ve hayal kırıklığı duygularını ifade etmek için bu memi kullanırlar.

• "O arkadaş doğuştan altın kaşık olduğu için hiç endişelenmeden yurt dışı eğitimine gitmiş."
• "Ben toprak kaşık olduğum için öğrenim kredisi borcunu ödemekten belim bükülüyor."
• "Ebeveynlerin yasa dışı yollarla servet biriktirdiği durumlara 'çalınmış kaşık' da denir."
• "Sadece konuşarak insanları güldüren bir arkadaşa 'gülüş kaşığı' da denir."
• "Orduda özel muamele gören üst düzey yetkililerin çocuklarına 'asker kaşığı' da denir."

'~Kaşık' memi, toplumdaki eşitsizliği eleştirmek ve gerçekliği alaycı bir şekilde ifade etmek için kullanılsa da, aşırı kullanıldığında dikkat edilmesi gereken bazı noktalar vardır. Birincisi, kaşıkları ayırma kriterleri belirsiz ve keyfi olabilir, bu da gerçekte olduğundan daha büyük bir fark algısına veya gereksiz bir yabancılaşma hissine yol açabilir. İkincisi, yoksul ebeveynlere karşı kırgınlığa veya altın kaşıklara karşı nefrete yol açabilir, bu da toplumsal çatışmayı derinleştirebilir. Üçüncüsü, ebeveynlerin geçmişine atıfta bulunmak, bazı insanlar için ebeveynleri aşağılamak gibi hissedilebilir ve bu durum rahatsızlık yaratabilir.